Wel eens een wedstrijd op zee gevaren? Moet je zeker een keer doen, is echt geweldig! Tuurlijk, wedstrijdenzeilen is zowiezo gaaf, maar wedstrijden op stroom hebben toch echt nog een extra dimensie. Vorig jaar heb ik, omdat Gert Vink te weinig bemanning had, één dag van de Haakswadden meegevaren. Geweldig! Reden genoeg om, na wat meer Pion-ervaring op te hebben gedaan tijdens de NK, dit jaar bij Gert te solliciteren naar een plek in de bemanning op alle drie de dagen. Drie hele dagen, want op 27, 28 en 29 juni, werden vanuit Den Helder wedstrijden op de Wadden- en Noordzee gevaren.

Donderdag 26 juni 2003

Al snel bleek overigens dat het voor mij vier dagen zou worden, want om op vrijdagochtend om 10.00 uur aan de start te kunnen verschijnen, moest de Gambiet op donderdag nog wel ‘even’  van Almere naar Den Helder worden verscheept. Het weer is fantastisch en alles zit mee, dus om 21.15 uur meren we aan in de box die al voor ons was vrij gehouden. Direct is er de kans om de concurrentie te observeren: De Pieternel haalde ons (op de motor ..) in bij Den Oever, blijkbaar is het toch gelukt om voldoende bemanning te vinden. De Gouden Ruiter heeft al geoefend tijdens het eerste weekend van de IJsselmeer-Haakswadden in Medemblik. Tja, en de Balans, die kennen we natuurlijk goed genoeg.

De rest van de bemanning komt keurig voor middernacht aan boord. Gert wordt op vrijdag vergezeld door ondergetekende, door Akkelien (= vriendin en zeilmaatje) en door Jos (= zwager en zeilmaatje). Wel jammer dat we daarbij, ondanks al onze goede wil, moeten constateren dat wij met z’n drieën in totaal net een keer of 10 op de Gambiet hebben gevaren. Gelukkig kan het Gert niet deren: “Het gaat om een rolletje drop en voor de zekerheid hebben we al een Pondspak aan boord gezet.”

Vrijdag 27 juni 2003

De start van de eerste wedstrijd is om 10.00 uur, met onze vreselijk onervaren Pion-bemanning gaan we snel het water op. Na het gebruikelijke getwijfel over de genua 1 of 2, kiezen we natuurlijk de verkeerde. Geeft niets, dan wisselen we gewoon even tijdens een spinakerrakje. Een wissel die onze vrouwelijke voordekker liever niet vaker dan 1 keer per dag verricht trouwens ...

De start is niet onaardig, we varen richting Waddenzee. De rangorde is al snel bepaald: Balans voorop, Gouden Ruiter daar dicht achter, dan wij en vervolgens de Pieternel. Hoewel de Pieternel de snelheid er aardig in krijgt, raken ze vreselijk achterop als het Wad toch ondieper blijkt dan zij dachten. We zoeken met z’n allen naar de goede slagen (niet teveel naar binnen, daar stroomt het te hard) en blijven aardig in de buurt van de rest van het veld. Helemaal niet slecht. We zijn dan ook best tevreden met het resultaat.

Bij de tweede wedstrijd wordt er voor de wind gestart. We besluiten op de genua te starten en vervolgens snel de spi te zetten. Dat lukt prima en opnieuw liggen we middenin het veld. Het eerste rak loopt vlak langs de dijk richting Noordzee (zie foto). De vier Pionnen liggen keurig bij elkaar. Wij hebben daarbij trouwens extra veel lol omdat een andere boot uit Almere, de Binky Toy, achterop is geraakt. Met de Binky Toy hebben we namelijk, naast een plaatselijke derby, een ‘familiewedstrijd’ uit te vechten.

Al snel na de start trekt de wind erg aan. Veel schepen gaan plat en lopen uit het roer. De Pieternel haalt vlak voor ons een paar huzarenstukjes uit en wij besluiten dat het zo niet grappig meer is: die mooie rode lap van Gert moet maar weer omlaag. Beetje laf misschien, maar wij hebben nu eenmaal wat minder mankracht aan boord (want: 2 vrouwen) en willen de boel graag heel houden. Met een uitgeboomde genua doen we het trouwens helemaal niet onaardig. En uiteindelijk worden we in de groep Pionnen zelfs 2^e. Achter de Balans (uiteraard ...), en voor de Gouden Ruiter (met een kapotte genua) en de Pieternel. Dat voelt natuurlijk geweldig, we zijn best trots. Die trots neemt nog effe lekker toe als we horen dat we op rating ook voor onze vrienden van de Bonky Toy zijn gebleven. In allebei de wedstrijden.

Zaterdag 28 juni 2003

De bemanning wordt versterkt. Niets ten nadele van Jos, maar Wijnand (= zoon van Gert) neemt zijn plaats in. Daarmee hebben we niet alleen een ervaren voordekker in huis, maar ook iemand extra die deze boot goed kent. Vandaag de lange baan wedstrijd. Het wedstrijdcommittee heeft het goed begrepen: ondanks een windkrachtje 2 laten ze ons starten en wordt een baan rondom Haaks aangegeven. Prima keuze blijkt later, de wind trekt hard aan. Na het ronden van de eerste ton duiken we het Molengat in. Wij rekenen uit dat we na een paar boeien wel iets met de spi moeten kunnen en die gaat dan ook al snel omhoog. Best dapper, de wind trekt aan en is minder ‘bakstag’ dan we hadden verwacht. Terwijl we keihard werken om de boot in het gareel te houden, blijkt bij enkele snelle blikken achterom dat we goede zaken doen. Ed Brand ligt voor ons, maar we lopen uit op de Pieternel (en ook weer op die fijne Binky Toy) en de Gouden Ruiter komt niet dichterbij. Opnieuw moeten we op een bepaald moment besluiten dat het voor ons wel weer even genoeg is: eraf die grote spi. De Gouden Ruiter laat de spi nog wel even staan en dreigt ons in te gaan halen, maar voorlopig blijven we nog voor. En dat ‘voorlopig’ duurt echt best lang. Ze willen over ons heen, onder ons door, door ons heen misschien wel, maar ze komen er gewoon niet langs. Jeetje wat zijn we trots! Jammer genoeg houden we het niet vol. De Gouden Ruiter zet, zodra dat weer kan, de spi er weer op. Dat durven wij niet en al snel knallen ze over ons heen (zie foto). Door vervolgens bij het Schulpengat te gijpen en de spi dus te laten staan, komen ze zelfs heel dicht bij de Balans. Wij doen het relatief rustig aan. De Pieternel zit ruim achter ons, de Binky Toy ligt niet ver genoeg voor, dus onze dag is weer goed! Wat een geweldige wedstrijd. We hebben genoten. En dat we het helemaal niet onaardig doen wordt ’s avonds goed gevierd. We nemen er nog een extra Irish Coffee op. En nog een.

Zondag 29 juni 2003

Nog één korte baan wedstrijd te gaan. Ons weekend kan eigenlijk al niet meer stuk. Toch balen we als een stekker als we een vreselijk slechte start hebben en steeds verder achterop dreigen te raken. Zo fanatiek zijn we stiekem wel. Maar dan gebeurt er iets raars. Wij liggen op koers naar de tweede boei. Tenminste, dat denken we. We gaan alleen onwijs twijfelen als we zien dat onze concurrenten veel verder doorvaren. Gert vraagt bij wijze van spreken wel 20 keer of we zeker weten dat we naar de goede boei gaan en zeker zijn van de stroom en wij controleren wel 30 keer of dat echt zo is. Maar we kunnen er gewoon niets anders van maken: volgens onze theorie zeilen wij fantastisch en pakken zij het niet handig aan. En wij hebben gelijk! Want bij de boei ligt alleen de Pieternel nog voor ons, maar daar zijn we al heel ver op ingelopen. Tja, en dan een voordewindsrak met heel weinig wind en heel veel stroom tegen. Opnieuw is een tactische zet nodig. En opnieuw zetten wij die gewoon! We wachten iets meer wind af en vallen dan af richting Den Helder. Daar kruipen we vlak onder de kust (echt op 10 meter, erg spannend voor een leek als ik, zeker als de dieptemeter af en toe uitvalt) om de stroom te ontwijken. De Pieternel is al eerder afgebogen naar de kust, maar dat pakt door gebrek aan wind niet goed uit. Zeker niet als blijkt dat het ook daar best ondiep kan zijn. De Gouden Ruiter zit op een kleine afstand achter ons. De Balans kiest een hele andere koers: richting Texel. Maar ja, daar staat de meeste stroom op dat moment en dat ervaren ook Ed en zijn bemanningsleden.

Bij het ronden van de volgende ton liggen we nog steeds voorop. De drie Pionnen achter ons en ook de Binky Toy. Vooral erg leuk dat de Balans zover weg ligt, want als we van iemand wel een keertje zouden willen winnen, dan is het Ed wel. Ondertussen groeit ons zelfvertrouwen, langzaam komt het besef dat het misschien ook best moet lukken om de Gouden Ruiter achter ons te houden! Nou, daar gaan we voor. Een veel groter schip lijkt even roet in het eten te gooien door op de spi achter ons te komen varen, maar gelukkig gaan ze (om welke reden dan ook) keurig opzij. De Gouden Ruiter komt iets dichter bij, wij nemen weer wat meer afstand, zij rukken weer op. Spannend! Pas als we uiteindelijk minder dan een halve mijl voor de finish zijn, durven we het hardop te zeggen: “We gaan het redden! Vandaag winnen we van ze allemaal!”.

Zondagavond

Overal blauwe plekken, spierpijn op plaatsen waarvan ik niet wist dat er spieren zaten en moe, onwijs moe. Maar wat was het gaaf. En wat was ik trots toen Gert op m’n voicemail stond om te vertellen dat we de laatste dag achter de drie koplopers in het klassement vierde (!) waren van de 14 gestarte schepen in IMS4-6. Voor iedereen die dit leest: schrijf het vast in je agenda: de Haakswadden 2004, daar moet je bijzijn!

Brenda