Northsea regatta 2002

Normaal gesproken zeil ik met de Blue Temptation maar voor deze keer had ik de eer om mee te varen als bemanningslid op de Balans (een Pion, de enige zeegaande Nederlandse eenheidsklasse). De enige zee ervaring die ik heb met de Blue Temptation  (ook een pion)  is de tocht van het Haringvlietmeer buitenom naar IJmuiden. Alvorens ik met mijn eigen schip de overtocht naar Engeland zal maken leek het mij verstandig om eerst wat ervaring op te doen bij de ouwe rotten in het zeezeilen. Het was zoals je noemt mijn “maiden trip“

De Northsea Regatta commissie organiseert een wedstrijd van Scheveningen naar Harwich (110 Nm) en vanuit Harwich organiseert men de Vuurschepen race van Harwich via een boei bij Lowersoft via IJmuiden weer terug naar Scheveningen (149 Nm). (Foto:de Balans voor vertrek in de haven van Scheveningen)

Dinsdagavond 7 mei om 19:00 uur is de start van de Wedstrijd naar Harwich dus wordt er s’morgens afgesproken in de haven van Scheveningen. De Balans is het voorgaande weekend door Ed via IJmuiden naar Scheveningen gezeild. Ik rij mee met Jan Pietersma (Schipper van de JP) , ook een ouwe zeerot en vaart voor de zoveelste keer met de Balans de Vuurschepen race. Peter van Rietschoten (Schipper van Beaufort, Big Bubbels,….)  komt later in de middag op eigen gelegenheid naar Scheveningen.

Klaar om te vertrekken, de spanning wordt nu groter. Naast ons ligt de andere Almerse boot die voor de tweede maal meedoet aan de wedstrijd, De Binky Toy van (Bertjan van der Woude) ook hier loopt de spanning zo vlak voor de start aardig op, zenuwachtig wordt er aan de sigaretten en sjekkies getrokken, “heeft iedereen zijn Zeilpak, zwemvest en onderkleding aan, dan gaan we naar het startgebied”.

Toch wel spannend, “zou ik zeeziek worden, ik ben het nog nooit geweest, maar ze zeggen dat je er altijd last van kan krijgen“ ;zijn gedachten die door mijn hoofd gaan als we langzaam het zeegat uitvaren, eerst door de grondzeeën naar buiten terwijl de zeilen omhoog gaan. Op de pieren staan nog wat mensen te zwaaien naar andere overstekers. De Binky Toy komt vlak achter ons aan en zet weldra ook onder zeil koers naar het startgebied vlakbij de pier van Scheveningen. Er staat een lekker windje windkracht 3 a 4. Daar rond kruisend valt het pas op wat een klein bootje de Balans is in vergelijking met de andere deelnemers. Verreweg de meeste boten zijn allemaal groter dan 10 meter, ik denk gemiddeld 11 meter.

Het is  twee minuten voor zeven als we richting de startlijn gaan. "Starten we zo niet veel te dicht bij het startschip" vraag ik aan Ed, “Nee” zegt Ed,  de stroom zet ons weg van het startschip” en als we dan over de startlijn gaan zitten we zeker wel zo’n 40 meter van het startschip af. Het is net zo’n tumult als tijdens een avondcompetitie start op het gooimeer, iedereen probeert maar in te dringen om vrije wind te hebben. Terwijl de winst niet direct te halen is met het starten maar juist met het navigeren en de zeilvoering tijdens de hele wedstrijd. Waarschijnlijk is de gedachte dat alle kleine beetjes helpen.

We gaan eerst richting de indewindse boei NO, wij kiezen ervoor om eerst vlak langs de kust een lange klapte maken en daarna in eens richting de bovenboei. De Binky Toy kiest ervoor om verder op zee te blijven. ( Eerste les: onder de kust staat minder stroming als op volle zee). Op een gegeven moment klappen wij weg richting de bovenboei en als stuurman op het Gooimeer zeg ik “We kunnen nu wel wat afvallen richting de bovenboei, we hebben hem zwaar overzeilt”. “Nee hoor”, zegt de rest, “waarschijnlijk halen we de boei niet eens”. “We worden door de stroom naar de Boei toe gezet”. Uiteindelijk gaan we op 20 meter langs de bovenboei en kunnen we koers zetten naar waypoint 1 …...(Les 2: Rond een boei die in de stroom ligt altijd ruimer dan je denkt.) De Binky Toy ligt na dit rak al 200 meter achter ons.

We varen nu halve wind 95 graden, nog net geen spinaker rak. Na overleg wordt de wacht ingedeeld, Ed met Jan en Rick met Peter. Wij nemen de eerste 4 uur wacht  tot half 2 en Ed en Jan de volgende. Voordat de ouwe garde gaat slapen, worden we er nog even op attent gemaakt dat als de wind draait tot 120 graden dat we dan Ed wakker kunnen maken om de spi te zetten. De wind is aangetrokken naar windkracht 4 a 5 en we lopen zo’n 6,5 knoop door het water en 7,5 knopen over de grond volgens de GPS. Zodra het donker begint te worden, daalt de temperatuur en stijgt de luchtvochtigheid, meteen ben ik blij met mijn nieuwe aanschaf. De wind begint ook langzaam te draaien in de richting van 110 graden.

 Peter en ik sturen afwisselend waarbij Peter de navigatie voor zijn rekening neemt.

Vooral bij de shipping lane is het goed opletten geblazen. Voor een coaster die van bakboord komt aanzetten moet ik zelfs afvallen en achterlangs sturen, maar de meeste kruizen voor of achter ons langs. Het is s’nachts zeer moeilijk om in te schatten hoe ver een schip van je af zit, daarnaast is het soms ook nog erg lastig om te bepalen welke koers een schip stuurt, de navigatie verlichting is niet altijd goed zichtbaar. 

Omstreeks één is uur hebben wij de wind uit de richting van 120 graden en kan de spi erop, wij besluiten om Ed wakker te maken. Als ik Ed wakker wil maken ga ik met mijn hand naar de plek waarvan ik denk dat zijn schouder zit, hier blijkt echter zijn gezicht te zitten en mijn skihandschoen is een beetje nat…(en koud..). “Grrrslupslupfrutt !!” is vervolgens het commentaar van de schipper op “wakker worden” ( oja die handschoen ). Een korte tijd later staat de spinaker erop en is de genoa1 weg, direct gaat het log naar continu 7 knopen  (8,5 knoop over de grond) Nu kunnen wij gaan slapen, want de spi schoot wordt vast gezet en de boot loopt lekker. Weer een nieuwe ervaring, slapen op een zeilboot op volle zee, als je eenmaal gewend bent aan de deining slaap je geweldig.

De volgende ochtend wordt ik om zes uur gewekt, er staat nog steeds een lekker windje. We zeilen nog steeds onder spi en het zit pot dicht met mist. Het zicht is ongeveer 200 meter, met windkracht 5. Wij nemen de wacht over en eten wat boterhammen en drinken door Ed bereide koffie. Jan en Ed zoeken hun kooi toch maar weer op, want ze kunnen wel wat slaap gebruiken. Een paar uur later neemt de wind ook verder toe tot 25 knopen, de boot loopt als een trein en af en toe halen we meer dan 10 knopen over de grond. We moeten op een gegeven moment het speed alarm op 11 knopen zetten om dat we gestoord worden van het piepen van de GPS.

Na de  finish gaan we de rivier op richting Pinnmill, hier krijgen we de lunch geserveerd door de schipper: gebakken eieren met spek met gesmolten oud Amsterdam er over, een perfecte lunch. Intussen is de zon ook doorgebroken wat mooie plaatjes oplevert van het landschap. Als we een uurtje later de haven binnenlopen is het tijd voor een biertje. Een 1,5 uur later loopt de Binky Toy binnen met een paar heel vermoeide gezichten (ze hadden geen wacht gedraaid ). Na nog een biertje en alle verhalen over de overtocht in een lekker zonnetje op de steiger besluiten we gemeenschappelijk om een middagdutje te gaan doen. Wij kunnen spreken van een mooie en zeer snelle oversteek. We zijn eerste geworden in onze klasse.